People & Ideas is here!

Αγαπητοί φίλοι,

H ιστοσελίδα http://www.peopleandideas.gr/

είναι στον αέρα και σας προσκαλεί να την επισκεφθείτε!

Είμαστε μια κοινότητα ανθρώπων που θέλουν ν’ανακαλύπτουν,
να μοιράζονται, να παρουσιάζουν μια ιδέα, μικρή ή μεγάλη, και να συζητούν γύρω απ'αυτήν. Μια κοινότητα που αρέσκεται ν’αναζητά ό,τι είναι ενδιαφέρον, έξυπνο ή όμορφο σαν τροφή για περαιτέρω σκέψη.

Άρθρα, συνεντεύξεις, εικόνες, μουσική, αποφθέγματα, ακόμα και συνταγές μαγειρικής είναι μερικοί από τους τρόπους έκφρασης στη διάθεσή μας. Αλλά και ό,τι άλλο κεντρίζει τη φαντασία μας.

Ανοιχτό σε όλους, το P&I χτίζεται, εμπλουτίζεται και διαμορφώνεται

από όσους συμμετέχουν σ’αυτό.

Θα θέλατε να λάβετε μέρος;

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ... ΑΓΕΛΑΔΕΣ

Το φαγητό της Ολυμπιακής δεν είναι πια αυτό που ήταν…ή με ξεγελούν οι αναμνήσεις μου. Το παστίτσιο απολύτως άγευστο και ανάλατο. Το γλυκό μάλλον πάει προς το συμπυκνωμένο διάλυμα γλυκόζης για εγκύους …Καλύτερα να χαζέψω λίγο γύρω μου.

Δίπλα μου στο αεροπλάνο, ένα «νιόπαντρο» ζευγάρι ανδρών βρίσκεται σε βαθιά περισυλλογή πάνω στα περιοδικά τύπου People που διαβάζει. Ούτε καλημέρα είπανε, ούτε χαμόγελο δεν μου χαρίσανε και με σηκώσανε άπειρες φορές για να περάσουν προς το διάδρομο του αεροπλάνου. Τα πρόσωπα τους είναι τόσο γλυκά… μικρά θα ήταν σίγουρα το καμάρι της μάνας τους.

Διαγωνίως μου λίγο πιο κάτω, μια Γαλλιδούλα κοπανιέται ακατάπαυστα, σε φρενίτιδα υπερκινητικότητας. Ταπ ταπ πάει το πόδι της. Μια ξύνει το κεφάλι της, μια στρώνει τα μαλλιά της, μια ελέγχει τα νύχια της και μια σκουπίζει το μέτωπο της από ανύπαρκτο ιδρώτα. Παράλληλα, τρώει. Όοοοολο το φαγητό της. Πάρε και τη σαλάτα-καλαμπόκι κάτω. Ντροπή μου, τη μάτιασα.

Μέσα σ’ αυτό το σουρεάλ σκηνικό, σας πηγαίνω όπου να ’ναι και φεύγω από το θέμα που θέλω να αναπτύξω. Εδώ μπροστά μου είναι …μες στο πιάτο μου…και μου κάνει νόημα. ΤΟ ΚΡΕΑΣ ή THE BEAST… Διάβασα τελευταία απίστευτα πράγματα σχετικά με την εκτροφή μοσχαριών, αγελάδων και λοιπόν μηρυκαστικών και μου ‘χουν έρθει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω.

Νόμιζα για παράδειγμα, ότι η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει πρόβλημα υπερπληθυσμού με τα 6 δισεκατομμύριά της που θα γίνουν 9 σε μερικές δεκαετίες. Θα υπάρξει επάρκεια τροφής για όλους, ενώ έχουμε ήδη πρόβλημα; Λάθος τοποθέτηση είχα. Το πρόβλημα δεν είναι ο αριθμός των άνθρωπων αλλά τα 1,4 δισεκατομμύρια μηρυκαστικά που ζουν στον πλανήτη μόνο και μόνο για να καταλήξουν στο σφαγείο.

Γιατί;

Γιατί αυτό σημαίνει ότι πάνω από τα μισά (60%) των σιτηρών που καλλιεργούνται στον πλανήτη προορίζεται για τη βιομηχανία εκτροφής ζώων και όχι για άμεση ανθρώπινη κατανάλωση. Σημαίνει επίσης ότι τα 4/5 (78%) των παγκόσμιων αγροτικών εκτάσεων πηγαίνουν για την παραγωγή σιτηρών για ζωικές τροφές ή για την εκτροφή ζώων.

Βάλτε και μια διάσταση παραπάνω. Σκεφτείτε ότι ένα εκτάριο γης μπορεί να ταΐσει σε φρούτα και λαχανικά περίπου μια τριανταριά ανθρώπους. Αντίστοιχα, τέτοια έκταση υποστηρίζει την παραγωγή σε αυγά και κρέας μόνο για πέντε ανθρώπους…

Ποιος μας είχε πει μέχρι τώρα τι σήμαινε η συνήθεια μας να τρώμε συχνά κρέας; Κανείς. Και αν τώρα τρώμε περίπου 50 κιλά κρέας το χρόνο, αυτό αναμένεται να αυξηθεί δραματικά στο μέλλον (οι Αμερικάνοι έχουν ήδη φτάσει να καταναλώνουν 100 κιλά κρέας το χρόνο). Εμείς, οι εκλεκτοί 1 στους 10 της ανθρωπότητας, δεν αλλάζουμε εύκολα διατροφικές συνήθειες, μάλλον τις χειροτερεύουμε και επιπλέον παρασέρνουμε στο χορό την Κίνα και την Ινδία. Τι να πουν όμως τα άλλα 850 εκατομμύρια άνθρωποι που υποφέρουν από υποσιτισμό;

Και να ήταν μόνο αυτό. Τα ζώα εκτροφής παίζουν ουσιαστικά αρνητικό ρόλο και για το περιβάλλον.

Είμαστε σύμφωνοι ότι ο συνειδητοποιημένος πολίτης και σχετικά ενημερωμένος ακολουθεί τουλάχιστον πέντε πρακτικές πέραν του να ανακυκλώνει; Αποφεύγει τις μετακινήσεις με το αυτοκίνητο, έχει απαρνηθεί τα 4x4, δεν καίει πολύ ρεύμα (θερμοσίφωνα, air-condition), δεν θερμαίνει το σπίτι υπερβολικά και δε σπαταλάει νερό άσκοπα (μπάνιο αντί ντους). Εντάξει;

Όχι. Πάλι κάτι μας έχει ξεφύγει. Σήμερα τα ζώα εκτροφής συμβάλλουν γύρω στο 20% στην παραγωγή αερίων υπεύθυνων για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Περισσότερο από ότι κάνουν όλα τα μέσα μεταφοράς μαζί συμπεριλαμβανομένου και του αυτοκινήτου. Πώς; Γιατί τα μηρυκαστικά απελευθερώνουν στα κόπρανά τους και στα αέρια τους, μεθάνιο. Ένα αέριο που απορροφά 25 φορές παραπάνω ηλιακή ενέργεια από το διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπουν για παράδειγμα τα αυτοκίνητα. Οπότε ίσως πρέπει να ξανασκεφθούμε κάθε πότε θα τρώμε κρέας…

Δεν ξεχνώ και το θέμα του νερού. Για να παραχθεί η μισή ποσότητα κρέατος του μεσημεριανού μας (δηλαδή περίπου 100 γρ) θα καταναλωθούν 25 000 λίτρα νερό! Όσα δηλαδή χρειάζεται για το ζώο και την παραγωγή της τροφής του. Έτσι, η μισή ποσότητα νερού που καταναλώνεται στις ΗΠΑ σπαταλιέται στα εκτροφεία. Αποστομωτικά δεν είναι καμιά φορά τα νούμερα;

Όλα αυτά που σας λέω δεν τα βγάζει μια ανώνυμη οικολογική οργάνωση φανατισμένων χορτοφάγων που ξέθαψα στο ίντερνετ. Τα λέει μεταξύ άλλων, ο πολύ γνωστός αμερικάνος οικονομολόγος Jeremy Rifkin στο βιβλίο του “Beyond Beef”, ένα δοκίμιο για τις καταστροφικές επιπτώσεις της εντατικής εκτροφής ζώων. Μμμμ, αλλιώς θα τα σκεφτείτε τώρα νομίζω…


Με διακόπτουν πάλι και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ παραπάνω. O διπλανός μου ψεκάζει το πρόσωπο του με το ενυδατικό σπρέι της Evian (θαυματουργό νερό). Η Γαλλιδούλα προσπαθεί να κοιμηθεί κουνώντας συνεχώς τον ώμο της και ισιώνοντας κάθε 5’’ την μπλούζα της. Μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η αεροσυνοδός και μου λέει με άψογη οξφορδιανή προφορά: ”Tea, please?”. Για ξένη με πέρασες καλέ κυρία;

1) Jeremy Rifkin, Beyond beef, Plume books, 1993
2) Dr Jane Goodall, Nous sommes ce que nous mangeons, Acte Sud, 2008 ή στα αγγλικά Harvest for Hope: a Guide to Mindful Eating, Paperback
3) Food and agricultural organization of the United Nations – Report 2006 εδώ

ΒΑΒΕΛ

Αboriginal art

Retour de Rome, Sofia Boubolis

Επέστρεψα!

Ακόμα λίγο εκτός, ακόμα λίγο ζαλισμένη από τις τόσες παραστάσεις που είδα, ανανεωμένη όμως από την αλλαγή. Έτσι, το μεγάλο αφιέρωμα του τελευταίου τεύχους (# 2269) του Nouvel Observateur προς τιμή του φιλόσοφου και ανθρωπολόγου Claude Lévi-Strauss έρχεται να δέσει δημιουργικά σ’ αυτό το ταξιδιωτικό πνεύμα…

Ακρογωνιαίος λίθος της εθνολογίας, αναπόδραστη μορφή του χώρου αυτού, ο Lévi-Strauss, εκατό ετών φέτος, έγραφε ήδη από το 1955 στο βιβλίο του «Θλιμμένες Τροπικές» (Tristes Tropiques) τα εξής: « Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε περαιτέρω: ο πολιτισμός δεν είναι πια αυτό το λεπτεπίλεπτο λουλούδι που συντηρούσαμε. Η ανθρωπότητα εγκαθίσταται στη μονο-καλλιέργεια (monoculture), και ετοιμάζεται να παράγει ένα μαζικό πολιτισμό [...]».

Όντως, η συνάντηση του δυτικού πολιτισμού με τον υπόλοιπο κόσμο προκάλεσε εξ’ αρχής την απορρόφηση όλων των πολιτισμών από ένα χωνευτήρι που αλέθει αλύπητα, κατέστρεψε την ετερότητα και τελικά πέτυχε την ομογενοποίηση. Ένα φαινόμενο αδιαμφισβήτητο, που έρχεται σε αντίθεση με την σημερινή πολιτική του «politically correct» όπου η διαφορετικότητα θεωρείται αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, και παρόλη την επίσημη αναγνώριση και προώθηση των μικρών πολιτισμών. Σ’ αυτή την διαδικασία συγχώνευσης, για πολλούς σύμβολο ειρήνης και ομονοίας, ακόμα και ο πιο ταπεινός και εύθραυστος πολιτισμός γίνεται απλώς ένα διαφοροποιημένο σχήμα του δυτικού πολιτισμού σαν αποτέλεσμα του εμποτισμού του με τις μεθόδους, τις τεχνικές και τις αξίες της Δύσης.

Στην εθνολογία χρωστάμε λοιπόν τη μνήμη του πλούτου της ανθρώπινης δημιουργίας. Επιστήμη συνδυασμός των φυσικών και των κοινωνικών επιστημών, προσφέρει έναν τρόπο για να κατανοηθεί η ανθρωπότητα και οι αρθρώσεις που ρυθμίζουν τις διάφορες μορφές έκφρασής της. Συνάμα, αποτελεί ένα εργαλείο αξιολόγησης του δικού μας δυτικού πολιτισμού αφού διευρύνει τον ορίζοντα και επιτρέπει μια πιο σχετική/ συγκριτική ματιά. Ίσως επίσης να μπορούμε να εμπνευστούμε από τους απλούς πολιτισμούς που περιγράφει. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Lévi-Strauss, μέσω σοφών εθίμων που έχουν καταχωρηθεί συνήθως από μας σαν προλήψεις, αυτοί οι λαοί μπορούν να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα για να βρούμε μια καλύτερη σχέση σεβασμού με τη φύση, όπου ο άνθρωπος δεν εμφανίζεται σαν απόλυτος άρχοντας αλλά σαν θεματοφύλακας του έμβιου, οριοθετώντας τα δικαιώματα του ιδίου εκεί που η άσκηση τους θέτει σε κίνδυνο άλλα είδη.

Ίσως πρέπει να αποδεχτούμε ότι κανένας πολιτισμός δεν είναι ανώτερος από άλλον και πως ο πλούτος της ανθρωπότητας βρίσκεται στην ποικιλία μορφών του και στην ικανότητα της να αφήνει χώρο για τον άλλον. Ξεπερασμένες ιδέες; Δε νομίζω. Σ’ όλα τα επίπεδα που μπορούμε να σκεφτούμε, προσωπικό, συλλογικό, εθνικό, πολιτισμικό κτλ, σκοντάφτουμε στο θέμα αυτό. Ο άλλος είναι αυτός που ενοχλεί, που διαταράσσει, που μας ξεβολεύει από τις πεποιθήσεις μας και μας αποτρέπει από το να γυρίζουμε στους γνώριμους κύκλους μας. Μετά το πρώτο επιθυμητό στάδιο της αλληλοαναγνώρισης πρέπει όμως να έρθει το δεύτερο στάδιο, η συνάντηση. Για να πάμε ένα επίπεδο πιο πέρα και για να βγει στην επιφάνεια το καινούργιο. Με τη προϋπόθεση ότι ξεπερνιέται η ανάγκη να ρουφήξουμε τον άλλον σε μια δίψα συγχώνευσης ή να τον εξοστρακίσουμε επειδή η διαφορετικότητα του υπερισχύει των κοινών σημείων.

Για να φανεί η σπίθα και να γίνει φωτιά δε χρειάζονται να τριφτούν δυο μέρη;

CAN'T START A FIRE WITHOUT A SPARK...

Joan Mirό - Catalan landscape -The Hunter (1923)

Φέτος γιορτάζονται στη Γαλλία τα εκατό χρόνια από τη γέννηση και τα ογδόντα χρόνια από το θάνατο, της γαλλίδας παιδοψυχιάτρου Françoise Dolto. Πολλά αφιερώματα σχετικά με το έργο της και τη συμβολή του κυκλοφορούν ήδη στο γαλλικό τύπο και στα βιβλιοπωλεία. Λέω λοιπόν να προσθέσω εδώ την προσωπική μου άποψη. Απλούστατα, γιατί τα γραπτά της, για πολλά χρόνια τώρα, μ’ έχουν συνοδεύσει και διαμορφώσει.

Θα μπορούσα να αναφερθώ εκτενώς στο έργο της, απόσταγμα της μακρόχρονης κλινικής της πορείας με τα παιδιά κάθε ηλικίας, εξάλλου γι’ αυτό διακρίθηκε από τους ειδικούς αλλά και αγκαλιάστηκε από το απλό κοινό.

Θα είμαι όμως περιληπτική σε τρεις προτάσεις κλειδί. Πρώτη πρόταση: το παιδί από τις πρώτες μέρες της ζωής του, πριν καν ανάπτυξει ομιλία, είναι ον επικοινωνίας. Δεύτερη πρόταση: το παιδί έχει απόλυτη ανάγκη να λαμβάνει το νόημα αυτών που συμβαίνουν γύρω του μέσω του λόγου που του προσφέρει ο ενήλικας. Τρίτη πρόταση: η δυναμική μεταξύ γονέων και μεταξύ γονέων και παιδιών καθορίζει την υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών.

Μια ολόκληρη σχολή σκέψης δημιούργησε λοιπόν, τη μετέδωσε με ποικίλους και πρωτότυπους τρόπους, με αποτέλεσμα η διδασκαλία της να γίνει πλέον μέρος των ηθών (στη Γαλλία τουλάχιστον).

Τρεις τελείες…και να σταθώ τώρα σε κάτι λιγότερο γνωστό και εντελώς διαφορετικό.

Πως μπορείς να γίνεις πιστός χριστιανός και να γλιτώσεις από το βάρος των κάθε απαγορεύσεων, των πρέπει, των τελετουργιών, των ενοχοποιήσεων και των απλοϊκών ή πατερναλιστικών εξηγήσεων που σου προσφέρονται συνήθως από τη παιδική ηλικία;

Για χρόνια δεν μπορούσα να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. Το θέμα με ξεπερνούσε εντελώς. Βγαίνοντας από μια μη θρησκευτική ανατροφή, το ενδιαφέρον για την πνευματική ζωή αυξανόταν σταδιακά αλλά με πολύ αργό ρυθμό. Είχα συναντήσει βέβαια γραπτά που είχαν γεννήσει μια διανοητική περιέργεια για το πνευματικό, αλλά ως εκεί. Γεμάτες νόημα δεν είχαν όμως προκαλέσει καμιά εσωτερική αλλαγή. Έλεγα λοιπόν ότι θα περιμένω την Θεία Χάρη για να καταλάβω ή να συνειδητοποιήσω το τι σημαίνει η έννοια πνευματικό κτλ.

Ώσπου ήρθε στα χέρια μου η πρόταση της F. Dolto: μια προσέγγιση της χριστιανικής πίστης κάτω από το φως της ψυχανάλυσης. Οι μεταφυσικές αναζητήσεις μου απεγκλωβίστηκαν με τους πρωτότυπους τρόπους σκέψης και ερμηνείας που μου προσφερόταν και μια άλλη πραγματικότητα αποκαλύφθηκε σε μένα. Η προσέγγιση της ανεδείκνυε τελικά τον χριστιανισμό ως μια τρομερή δύναμη ανατροπής.

Επαναστατικό. Τα κείμενα της μου έλεγαν ότι μπορούσα να βρω στις Γραφές ουσιαστική απάντηση στη φυσική ανάγκη να δώσω ένα νόημα, μια συμβολική αξία στις πιο απλές πράξεις ή να προσεγγίσω την έννοια του ιερού και πώς η δίψα για να υψωθείς πνευματικά και να βρεις τον πιο βαθύ εαυτό σου μπορούσε να ικανοποιηθεί πραγματικά. Αρκεί να άφηνες σαν ξένο ρούχο κάθε σύστημα ιδεών που θα λειτουργούσε σαν προστατευτική ασπίδα ή βόλεψη και το οποίο δεν θα σε άφηνε να γεννηθείς σ’ άλλη πραγματικότητα.

Η Françoise Dolto μου άνοιξε τα μάτια σ’ όλα αυτά και πολύ παραπάνω, και της είμαι ευγνωμονούσα για τα αυλάκια που χάραξε στην καρδιά και στο μυαλό μου.

1) Φρανσουάζ Ντολτό, Ζεράρ Σεβερέν, Τα Ευαγγέλια και η πίστη - ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάς, ΕΣΤΙΑ

REMAKE

Ποιος ξυπνώντας το πρωί, σκέφτεται ότι θα ’θελε να υποφέρει όλη μέρα; Άμεσα ή έμμεσα, συνειδητά ή ασυνείδητα ότι κάνουμε, ότι επιλέγουμε, ότι ονειρευόμαστε στην ζωή μας πηγάζει από την βαθιά ανάγκη που έχουμε ευεξίας και ευτυχίας. Τι είναι όμως η ευτυχία, σε αντίθεση με την ευχαρίστηση και πως πρέπει να κατευθύνουμε την αναζήτηση μας; Μπορούμε να καλλιεργήσουμε την κλίση μας γι’ αυτήν όπως καλλιεργούμε τις γνώσεις και την εξυπνάδα μας; Μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που το μυαλό μας δέχεται την πραγματικότητα και να το εξασκήσουμε ώστε να μη επηρεάζεται από αρνητικά συναισθήματα; Ερωτήματα που μας ταλαιπωρούν ολόκληρη ζωή και στα οποία μπορεί να μην απαντήσουμε ποτέ αν δεν το επιδιώξουμε.

Σε συνέχεια ενός παλαιότερου post περί συνθετικής ευτυχίας, σας προτείνω τώρα την ομιλία του γεννημένου Γάλλου Matthieu Ricard, καλεσμένος σ’ ένα συνέδριο TED αφιερωμένο στις γνωσιακές επιστήμες. Ξεκίνησε ως μοριακός βιολόγος στο Γαλλικό Ινστιτούτο Παστέρ, έκανε τη διδακτορική του διατριβή με τον François Jacob, βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1972, για να τα παρατήσει όλα κατόπιν ενός ταξιδιού στο Θιβέτ και να γίνει μοναχός βουδιστής από το 1972. Επίσημος διερμηνέας για τη γαλλική γλώσσα του Δαλάï Λάμα, φωτογράφος, γνωστός συγγραφέας ζει και δραστηριοποιείται στα Ιμαλάϊα. Μεσολαβεί μεταξύ βουδιστών και ερευνητών στις γνωσιακές επιστήμες και συνεργάζεται σε επιστημονικές μελέτες(1, 2), και η φήμη του τον έχει καθιερώσει αν όχι ως « ο ευτυχέστερος του κόσμου» τουλάχιστον ως ένας ευτυχισμένος άνθρωπος...

O ΔΑΒΙΔ ΚΑΙ O ΓΟΛΙΑΘ

Μήπως έχετε ακούσει για τους Yes men, που από το 1999 ακολουθούν την τακτική να εισχωρούν στα κέντρα εξουσίας, να παγιδεύουν θεσμούς και αρχηγούς του υπέρ-φιλελευθερισμού, καταδικάζοντας τους με το όπλο της σάτιρας; Για να πετύχουν τον στόχο τους, δημιούργησαν μια παρωδία της ιστοσελίδας του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (WTO), και καταφέρνουν να λάβουν προσκλήσεις σε συνέδρια ως αντιπρόσωποι του. Εκεί βγάζουν σατιρικούς λόγους υπέρ της ιδιωτικοποίησης των ψήφων, κατά του μεσημεριανού ύπνου ως εμπόδιο για την παγκοσμιοποίηση ή κάνουν την απολογία της δουλείας κατ’ οίκον. Περιέργως, δεν συναντούν καμία ιδιαίτερη αντίδραση απ’ το ακροατήριο τους, πείθουν μόνο λόγω του κουστουμιού τους και ενός ψεύτικου βιογραφικού και το πολύ πολύ κερδίζουν ένα ευγενικό χειροκρότημα στο τέλος. Αυτό τους ωθεί να σπρώξουν τη σάτιρα ακόμα πιο πέρα και πάντα ως αντιπρόσωποι του WTO να ανακοινώσουν με επεισοδιακό τρόπο την κατάργηση αυτού του Οργανισμού ή ακόμα να προτείνουν την ανακύκλωση περιττωμάτων (σε σύμπραξη με την McDonalds) για τροφή στον αναπτυσσόμενο κόσμο προκαλώντας επιτέλους την αντίδραση του κοινού. Σε άλλο ρόλο, οι Yes men ως ο δημοσιογράφος Jude Finisterra ανακοινώνει το 2005 στο ΒΒC ότι η Dow Chemicals αποδέχεται την ευθύνη της για την καταστροφή του Bhopal και προτίθεται να αποζημιώσει τα θύματα της με συνολικά 12 δισεκατομμύρια δολάρια. Η είδηση κάνει το γύρο του κόσμου, αναγκάζοντας την χημική εταιρεία σε ταπεινωτική διάψευσή της. Από τότε και άλλοι έχουν πέσει θύματα τους: ο G.W. Bush, συμμετέχοντες της οικολογικής συνθήκης του Nicolas Hulot, η Exxon Mobil και άλλοι.

Επέλεξα αυτό το θέμα γιατί πάντα βρίσκω διδακτικές τις ιστορίες του μικρού που με πονηριά και δυό τρία κόλπα καταφέρνει να αποσταθεροποίησει τον μεγάλο. Ας προσέχουν λοιπόν όλοι οι σημαντικοί κύριοι του κόσμου!

JARED DIAMOND

Σε συνέχεια του προηγούμενου post, να προτείνω το τελευταίο βιβλίο του Jared Diamond, Collapse, εκδόσεις Penguin, όπου ο συγγραφέας εξετάζει τους λόγους που οδήγησαν ορισμένες κοινωνίες ανά τον κόσμο στην πλήρη κατάρρευση τους και αντίθετα, άλλες στην επιβίωση τους. Καθηγητής Γεωγραφίας στο UCLA το συγγραφικό έργο (“Third Chimpanzee”, “Why sex is fun”, “Guns, Germs and steel”) του J. Diamond έχει βραβευτεί πολλές φορές (Pulitzer Prize και Science Book Prize). Ξεκινάω το βιβλίο του τώρα, και αναμένω με πολύ ενδιαφέρον να διαβάσω τα συμπεράσματα του για το μέλλον.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε μια ομιλία του ιδίου για το βιβλίο Collapse, εδώ .

ALBERT EINSTEIN

Σ’ αυτό το μικρό ηχητικό βίντεο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Φυσικής, μπορούμε να ακούσουμε τον Einstein να μας δίνει μια σύντομη περιγραφή της αντιστοιχίας ενέργειας και μάζας δηλαδή Ε=m.c2. Έχει ενδιαφέρον να ακούσουμε την χαρακτηριστική φωνή και προφορά ενός από τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών παρόλο που η εκπαιδευτική αξία της ομιλίας δεν είναι και τόσο μεγάλη.

LISE MEITNER

H Lise Meitner (1878-1968), Αυστροσουηδέζικης καταγωγής και φυσικός. Ανακάλυψε το 1937 μαζί με τους Strassman και Hahn την διαδικασία διάσπασης του ουρανίου 235. Το 1940, η Meitner έστειλε ένα σχετικό γράμμα στον Neils Bohr, ο οποίος έγραψε με την σειρά του στον Einstein. O Einstein έγραψε στον Franklin Rooselvelt, ο οποίος δημιούργησε το λεγόμενο Manhattan Project με σκοπό την κατασκευή της ατομικής βόμβας.